Wesele jako dramat neoromantyczny

Oprócz masy doskonałych utworów prozatorskich w historii polskiej literatury znajdziemy kilka świetnych dramatów. Do najznamienitszej literatury niepodległościowej zaliczyć powinno się z pewnością Wesele” Wyspiańskiego. To ponadczasowy dramat łączący symbolikę z tamtejszą pozycją w której znajdowała się Polska na przełomie wieku XIX i XX.

W arcydramacie znajdziemy zarówno osoby autentyczne, które Wyspiański spotykał z widzenia, np.: Kazimierza Przerwę-Tetmajera, jak i postaci fantastyczne, jak Wernyhora. Przedstawione zostały tu także znaki symboliczne, na przykład: czapka z pawim piórem, która symbolizuje egoizm, oraz sznur.

Cały utwór został stworzony w celu prezentacji rodzimego społeczeństwa i jego gotowości do walczenia o wolność. Dwie główne warstwy – inteligencja i chłopi w “Weselu” – zostały dokładnie przedstawione poprzez niektóre wypowiedzi. Żadna z nich nie została przedstawiona korzystnie. Krakowianom zarzucana jest bezrefleksyjna miłość do wsi, zaś mieszkańcom wsi patrzenie wyłącznie na własne korzyści.

Innym pozytywem dzieła Wyspiańskiego jest język, który spaja mowę małopolską z językiem inteligencji. Dodatkowo twórca z wnikliwością utrwala wesele i będące jego częścią zwyczaje. Zebrani w bronowickiej chacie zaproszeni bawią się do rana, deliberując o aktualnej sytuacji polskiej racji stanu.

Niestety, treść dramatu nie dodaje otuchy. Wesele dopełnia nierealny pląs, który ukazuje uśpienie polskiego narodu i niegotowość do przeciwstawienia się zaborcy. Polacy byli w tamtym czasie niegotowi i musiało przejść kilkanaście lat aby niezależność kraju stała się możliwa.

This entry was posted in BIOSSAM and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.